Kitap hakkında
Bahar temizliğini yarıda bırakan yalnız Köstebek, yeryüzüne çıkar ve büyüleyici nehir kıyısını keşfeder. Orada, ona kayıkla gezmenin keyfini ve çevredeki hayvanların dostluğunu tanıtan Su Faresi ile tanışır. Bu klasik masal, ikilinin nehirdeki sakin, bölüm bölüm ilerleyen maceralarını ve çevredeki ormanlarda yaşayan tuhaf karakterlerle karşılaşmalarını anlatıyor.
Başlangıç
I. THE RIVER BANK
I. NEHİR KIYISI
The Mole had been working very hard all the morning, spring-cleaning his little home.
Köstebek bütün sabah küçük evinde bahar temizliği yaparak çok sıkı çalışmıştı.
First with brooms, then with dusters; then on ladders and steps and chairs, with a brush and a pail of whitewash;
Önce süpürgelerle, sonra toz bezleriyle; sonra merdivenlerin, basamakların ve sandalyelerin üzerinde, bir fırça ve bir kova badanayla;
till he had dust in his throat and eyes,
ta ki boğazına ve gözlerine toz dolana,
and splashes of whitewash all over his black fur, and an aching back and weary arms.
siyah kürkünün her yanına badana sıçrayana, sırtı ağrıyıp kolları yorulana kadar.
Spring was moving in the air above and in the earth below and around him,
Bahar yukarıdaki havada ve aşağıdaki toprakta ve onun çevresinde dolaşıyordu,
penetrating even his dark and lowly little house with its spirit of divine discontent and longing.
kutsal hoşnutsuzluk ve özlem ruhuyla onun karanlık ve alçak küçük evine bile sızıyordu.
It was small wonder, then, that he suddenly flung down his brush on the floor, said “Bother!” and “O blow!”
O halde, birden fırçasını yere fırlatıp “Hay aksi!” ve “Off, kahrolsun!”
and also “Hang spring-cleaning!” and bolted out of the house without even waiting to put on his coat.
ve ayrıca “Bahar temizliği de batsın!” demesi ve ceketini giymeyi bile beklemeden evden fırlaması pek şaşırtıcı değildi.
Something up above was calling him imperiously, and he made for the steep little tunnel
Yukarıda bir şey onu buyurganca çağırıyordu ve o dik küçük tünele yöneldi,
which answered in his case to the gravelled carriage-drive owned by animals whose residences are nearer to the sun and air.
ki bu tünel onun durumunda, evleri güneşe ve havaya daha yakın olan hayvanların sahip olduğu çakıllı araba yoluna karşılık geliyordu.
So he scraped and scratched and scrabbled and scrooged and then he scrooged again and scrabbled
Böylece kazıdı, tırmaladı, eşeledi, sıkıştırdı ve sonra yine sıkıştırdı, eşeledi,
and scratched and scraped, working busily with his little paws and muttering to himself, “Up we go!
tırmaladı ve kazıdı; küçük pençeleriyle harıl harıl çalışıyor ve kendi kendine mırıldanıyordu: “Yukarı çıkıyoruz!
Up we go!” till at last, pop! his snout came out into the sunlight,
Yukarı çıkıyoruz!” ta ki sonunda, pat! burnu güneş ışığına çıktı
and he found himself rolling in the warm grass of a great meadow.
ve kendini büyük bir çayırın sıcak otlarında yuvarlanırken buldu.
“This is fine!” he said to himself.
“Bu harika!” dedi kendi kendine.
“This is better than whitewashing!”
“Bu badana yapmaktan iyi!”
The sunshine struck hot on his fur, soft breezes caressed his heated brow,
Güneş ışığı kürküne sıcak sıcak vurdu, yumuşak esintiler kızgın alnını okşadı
and after the seclusion of the cellarage he had lived in so long the carol of happy birds fell on his dulled hearing almost like a shout.
ve uzun zamandır yaşadığı mahzenin yalnızlığından sonra mutlu kuşların şarkısı körelmiş kulaklarına neredeyse bir bağırış gibi geldi.
Jumping off all his four legs at once, in the joy of living and the delight of spring without its cleaning,
Yaşamanın sevinci ve temizliği olmayan baharın keyfiyle dört ayağının birden üzerinde zıplayarak,